Chata kryta strzechą na brzegu oceanu na południu Zanzibaru

Medycyna podróży, Porada

Tanzania i Zanzibar: zdrowie na plaży, safari i Kilimandżaro

Pod hasłem Tanzania kryją się trzy bardzo różne wyjazdy: tydzień na plaży Zanzibaru, safari w Serengeti i Ngorongoro oraz wejście na Kilimandżaro. Malaria dotyczy wszystkich trzech, ale już certyfikat żółtej gorączki, choroba wysokościowa czy ryzyko związane z wodą zależą od tego, który wariant wybierzesz i z czym go połączysz.

, lek. med. Anna Dukiel

W skrócie

Serengeti
Kilimandżaro
Ngorongoro
Dar es Salaam
Zanzibar
Tanzania: szlak safari na północy, Kilimandżaro i wybrzeże z Zanzibarem

Większość podróżnych z Polski trafia do Tanzanii jednym z trzech szlaków. Zanzibar to pobyt w hotelu nad oceanem, często z wycieczkami do Stone Town i na plantacje przypraw. Safari na północy kraju prowadzi przez Serengeti, krater Ngorongoro i Tarangire. Kilimandżaro to kilkudniowe wejście na wysokość prawie 6000 m. Coraz częściej te wyjazdy się łączy, a także dokłada do nich Kenię, i właśnie przy takich połączeniach najłatwiej przeoczyć wymogi formalne. Tabelę szczepień i apteczkę dla całego kraju zebraliśmy na stronie Tanzanii.

Nowe od 1 października 2026

Obowiązkowe ubezpieczenie przy wjeździe do Tanzanii

Każdy zagraniczny turysta musi przed przyjazdem kupić państwową polisę medyczną. Wcześniej dotyczyło to tylko Zanzibaru, teraz całego kraju, także samego safari czy wejścia na Kilimandżaro.

  • 44 USD za osobę dorosłą, 22 USD za dziecko od 3 do 17 lat, młodsze dzieci bez opłaty.
  • Kupuje się ją według pierwszego wjazdu: na ląd w portalu NIC, przez Zanzibar w portalu ZIC.
  • Ważna do 92 dni, jedna polisa wystarcza na trasę obejmującą ląd i Zanzibar.

Polisa pokrywa tylko nagłe przypadki na miejscu i nie zastępuje własnego ubezpieczenia podróżnego.

Malaria na Zanzibarze. Ryzyko malarii obejmuje całą Tanzanię poniżej 1800 m, razem z Zanzibarem i wybrzeżem. Plaża nie zwalnia z ochrony: repelent, moskitiera i profilaktyka dobrana przez lekarza. Kilimandżaro. Szczyt ma 5895 m. Choroba wysokościowa może dotknąć każdego, niezależnie od kondycji. Wybierz trasę z dniami na aklimatyzację, a przy objawach nie idź wyżej. Woda i jedzenie. Pij wodę butelkowaną, uważaj na lód i surowe produkty, myj ręce przed jedzeniem. Nie kąp się w jeziorach i rzekach, bo słodka woda może przenosić schistosomatozę.

Szczepienia przed wyjazdem

Lista zaczyna się od uzupełnienia szczepień obowiązkowych z dzieciństwa, takich jak odra, błonica, tężec i polio, jeśli dawek brakuje albo minęło od nich dużo czasu. Według CDC każda nieszczepiona osoba powyżej pierwszego roku życia powinna przed wyjazdem do Tanzanii zaszczepić się przeciw WZW typu A, a większość podróżnych także przeciw durowi brzusznemu. Do zakażenia dochodzi przez skażone jedzenie i napoje, czyli również przy hotelowym bufecie na Zanzibarze.

CDC opisuje transmisję cholery w Tanzanii jako szeroką, choć zachorowania wśród turystów zdarzają się rzadko. Szczepienie rozważa się przy pobycie w rejonach, gdzie choroba aktualnie występuje, i przy wyjazdach poza standardową bazę turystyczną. O szczepieniu przeciw wściekliźnie myśli się przy pobytach dłuższych niż kilka tygodni, pracy ze zwierzętami i wyjazdach z dziećmi. Zakażone psy spotyka się w Tanzanii często, a po ugryzieniu właściwe leczenie łatwiej dostać w Dar es Salaam niż na prowincji.

Żółta gorączka: kiedy potrzebny jest certyfikat

Tanzania ma niskie ryzyko żółtej gorączki i CDC na ogół nie zaleca szczepienia przy samym pobycie w tym kraju. Ważniejszy jest tu wymóg wjazdowy. Dowód szczepienia muszą okazać dzieci od roku i dorośli, którzy przyjeżdżają z kraju, gdzie żółta gorączka występuje, albo czekali w takim kraju na przesiadkę dłużej niż 12 godzin.

Przy bezpośrednim locie z Polski certyfikat nie jest potrzebny. Dotyczy to jednak także przesiadek, a w praktyce najczęściej safari w Kenii przed przyjazdem do Tanzanii albo lotu z długim postojem w Nairobi czy Addis Abebie. MSZ zwraca też uwagę, że potwierdzenia szczepienia mogą wymagać służby przy przejeździe między kontynentalną Tanzanią a Zanzibarem. Wpis w książeczce staje się ważny dopiero w dziesiątym dniu od podania szczepionki, dlatego przy łączonej trasie wizytę planuje się z zapasem. Więcej o tym zestawieniu piszemy w artykule o Kenii przed safari.

Malaria i denga, także na plaży

Według NaTHNaC ryzyko malarii jest wysokie we wszystkich częściach Tanzanii położonych poniżej 1800 m, łącznie z Zanzibarem. Hotel z basenem nie zmienia tej oceny, a pobyt na wybrzeżu wymaga takiej samej ochrony jak safari. Lekarz dobiera wtedy chemioprofilaktykę spośród trzech leków: atowakwonu z proguanilem, doksycykliny albo meflochiny, biorąc pod uwagę długość pobytu, inne przyjmowane leki, wiek i ewentualną ciążę. Powyżej 1800 m transmisji malarii nie ma, ale trasa na Kilimandżaro zaczyna się i kończy znacznie niżej, w okolicy Moshi i Arushy, więc profilaktyka dotyczy także osób wchodzących na szczyt.

Na wybrzeżu i w miastach występuje też denga. Wirusa dengi roznoszą komary Aedes, żerujące za dnia, podczas gdy komary malaryczne wychodzą na żer głównie po zmroku. Ochrona przed ukąszeniami potrzebna jest więc przez całą dobę: repelent w dzień na plaży i przy basenie, długie rękawy wieczorem, moskitiera albo klimatyzowany pokój w nocy. Leczenie gorączki przy podejrzeniu dengi omawia poradnik o dendze.

Na safari w parkach narodowych dochodzą muchy tse-tse, które przenoszą śpiączkę afrykańską. Szczepionki nie ma, a ukąszeniom zapobiega odzież z długimi rękawami w neutralnych kolorach, bo muchy przyciągają barwy jaskrawe, bardzo ciemne i niebieskie.

Malaria może dać objawy dopiero w Polsce

Objawy pojawiają się zwykle od ósmego dnia po ukąszeniu, ale bywa, że dopiero po kilku miesiącach. Każda gorączka po powrocie z Tanzanii, nawet przy prawidłowo przyjętej profilaktyce, jest więc powodem do zrobienia badania krwi jeszcze tego samego dnia. Przy zgłoszeniu do lekarza podaje się kraj i daty pobytu.

Kilimandżaro i choroba wysokościowa

Uhuru Peak, najwyższy punkt Kilimandżaro, ma 5895 m. Wejście nie wymaga umiejętności wspinaczkowych, dlatego na szlak trafiają także osoby bez doświadczenia górskiego, a CDC wymienia je jako jedną z najpopularniejszych aktywności turystów w Tanzanii. Choroba wysokościowa może dotknąć każdego, niezależnie od wieku i kondycji. Zaczyna się zwykle od bólu głowy, nudności, zmęczenia i problemów ze snem.

Ryzyko zmniejsza przede wszystkim czas. Trasy rozłożone na więcej dni dają organizmowi szansę na aklimatyzację, a najkrótsze warianty zostawiają na nią najmniej czasu. Pojawienie się objawów oznacza, że nie należy wchodzić wyżej, a gdy się nasilają, trzeba zejść. Duszność w spoczynku, splątanie albo zaburzenia równowagi mogą świadczyć o obrzęku płuc lub mózgu i wymagają natychmiastowego zejścia oraz pomocy medycznej. O lekach zapobiegających chorobie wysokościowej decyduje lekarz, z uwzględnieniem innych przyjmowanych leków. Zasady aklimatyzacji opisaliśmy szerzej przy okazji trekkingu w Nepalu.

Zanzibar: woda, jedzenie i słońce

Na Zanzibarze najczęstszym problemem zdrowotnym turystów jest biegunka podróżnych. Ostrożności wymagają przede wszystkim lód w drinkach, surowe sałatki i owoce morza z nocnego targu w Stone Town. Do picia i mycia zębów służy woda butelkowana, a przed jedzeniem pomaga żel do dezynfekcji rąk. Kąpiel w oceanie jest pod tym względem bezpieczna. Inaczej jest ze słodką wodą, w której żyją larwy przywr wywołujących schistosomatozę. CDC odradza z tego powodu kąpiel w jeziorach, stawach i rzekach Tanzanii, co dotyczy zwłaszcza wycieczek nad jezioro Wiktorii czy Tanganika.

Słońce przy równiku jest bardzo intensywne, także przy zachmurzeniu i na łodzi. Krem z wysokim SPF, nakrycie głowy i regularne picie wody dotyczą zarówno plaży, jak i safari, gdzie upał łatwo przegapić w jadącym samochodzie.

Ubezpieczenie i formalności zdrowotne

Państwowa polisa opisana na początku artykułu pokrywa tylko nagłe przypadki na miejscu. Z Serengeti albo ze stoków Kilimandżaro do szpitala z dobrym zapleczem jest wiele godzin drogi, dlatego własne ubezpieczenie podróżne powinno wprost obejmować safari, trekking wysokogórski do 6000 m i transport lotniczy.

Kontrole zdrowotne w związku z Ebolą

Po potwierdzeniu w październiku przypadków Eboli w sąsiedniej Kenii władze Tanzanii wprowadziły od 17 października 2026 r. dodatkowe kontrole zdrowotne na granicach. Według MSZ wszyscy przyjeżdżający wypełniają elektroniczny formularz zdrowotny i zachowują jego potwierdzenie, a osoby z grup podwyższonego ryzyka mogą zostać objęte 21-dniowym monitorowaniem stanu zdrowia. Sytuacja zmienia się z tygodnia na tydzień, więc tuż przed wylotem dobrze jest zajrzeć do serwisu Odyseusz.

Przygotowanie zależy od wariantu wyjazdu

Zanzibar i wybrzeże

  • WZW typu A, dur brzuszny i uzupełnienie kalendarza
  • leki przeciwmalaryczne oraz repelent w dzień i w nocy
  • higiena jedzenia i ochrona przed słońcem
  • obowiązkowe ubezpieczenie z portalu ZIC

Safari i Kilimandżaro

  • certyfikat żółtej gorączki przy przyjeździe z Kenii lub innego kraju ryzyka
  • trasa na szczyt z dniami na aklimatyzację
  • zapas leków na cały pobyt w parkach i na szlaku
  • polisa obejmująca trekking wysokogórski i transport lotniczy
  • odzież w neutralnych kolorach przeciw muchom tse-tse

Ten sam tydzień w Tanzanii może więc wymagać zupełnie innego przygotowania, zależnie od tego, czy kończy się na plaży, czy na szczycie. Trasę i terminy szczepień da się ustalić bez przyjazdu do gabinetu, w trakcie rozmowy online, a na same szczepienia zapraszamy do poradni we Wrocławiu.

Źródła

  1. Tanzania - Traveler View Centers for Disease Control and Prevention (CDC) dostęp 28 października 2026
  2. Tanzania - country information for travellers National Travel Health Network and Centre (NaTHNaC) dostęp 28 października 2026
  3. Mandatory travel insurance Ambasada Norwegii w Dar es Salaam dostęp 28 października 2026
  4. Tanzania - informacje dla podróżujących Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP dostęp 28 października 2026
Anna Dukiel - portret

Autorka i konsultacja merytoryczna

lek. med. Anna Dukiel

Lekarz · SafeInTravel Wrocław

Lekarz z ponad 1000 przygotowanych pacjentów do wyjazdów na wszystkie kontynenty. Mam doświadczenie w ocenie ryzyka zdrowotnego podróżnych kierujących się do Azji, Afryki i Ameryki Południowej - regionów, które znam zarówno z aktualnych rekomendacji medycznych, jak i z własnych wypraw. Trekking wysokogórski, nurkowanie i wyprawy w głąb dżungli towarzyszą mi od lat.

Wróć do bloga

Materiał ma charakter wyłącznie informacyjny. W celu uzyskania porady medycznej lub diagnozy należy skonsultować się z lekarzem.